- Van de voorzitter - “Weloverwogen?”
Als de oppositie, inclusief dit keer de PVV, haar zin krijgt kunnen straks zogenaamde weigerambtenaren worden ontslagen. Waarom wordt hier een probleem gemaakt dat in de praktijk zelden of nooit een probleem hoeft te zijn? Is het werkelijk wettelijk noodzakelijk een ambtenaar die om verdedigbaar, principiële redenen een huwelijk van twee gelijkwaardige partners niet meent te kunnen sluiten de deur te wijzen? Of is dit het zoveelste signaal dat de invloed van partijen met een religieuze achtergrond steeds verder afneemt?
De keuze van onze gedogers, PVV, is mijns inziens ook aanvechtbaar en discutabel. Waarom is het nodig zich in deze kwestie achter de oppositie te scharen? Blijkbaar vinden Wilders en co. het niet wenselijk de beide regeringspartners op dit punt te gedogen. Zo gaat de PVV “gewoon” weer haar eigen gang en etaleert zij andermaal hoe betrouwbaar zij is: wèl gedogen als dat zo uitkomt, niet verantwoordelijk willen zijn voor inhoudelijke keuzes van de regering.
Een volgend thema is wat te doen bij het verder oplopen van onze staatstekorten. Als de economische en financiële inschattingen voor het komend (regerings)jaar niet haalbaar zijn, en recente ontwikkelingen wijzen helaas nadrukkelijk in die richting, zal er mogelijk gekozen moeten worden nog meer te bezuinigen dan de al voorziene 18 miljoen euro.
Wilders zou wel mee willen denken als eerst vier miljoen euro op ontwikkelingshulp wordt gekort.
Ben benieuwd hoe ons CDA op dit veelzeggend voorstel zal reageren. Principieel zou deze PVV-keuze nooit de onze moeten zijn of worden: wij hebben en houden een boodschap aan onze naasten, dichtbij en veraf.
Tenslotte zie ik met grote belangstelling uit naar de komende resultaten van voorstellen van respectievelijk mevr. Peetoom en mevr. Geel over de toekomstige koers van het CDA.
Zou het wat meer duurzaam, groen en sociaal mogen worden?
Zou het een rukkie terug naar het centrum kunnen?
Zou het mogelijk zijn bij alle beslissingen en keuzes die we hebben te maken ook ons hart te laten spreken naast vooral ons harde, rechtse verstand?
Als gezegd: vol verwachting klopt mijn hart...
Geert te Velde