Nieuws

[opinie] Free hugs of free kicks

In deze tijd van zorg, verharding, onzekerheid, korte lontjes, lange tenen en toenemende ontevredenheid is een free hug altijd wel een mooi en goedbedoeld gebaar. Net als de occupybeweging die de verzakelijking en de maatschappelijke ongelijkheid aan de kaak stelt, zien we nu ook een wereldwijde beweging van veelal jonge mensen die op straat free hugs gaan uitdelen, omdat een beetje meer onbevangenheid en vriendelijkheid hard nodig zijn, in een tijd van toenemende verhuftering op de weg, op het veld en in de straat.

Een omhelzing en een schouderklopje werken ontspannend, zingevend en vreugde verhogend en zeg nou zelf, het ziet er toch veel aardiger uit dan een om zich heen trappende idioot. Dat zeggen niet alleen managementgoeroes, die o.a. de groepshug hebben geïntroduceerd, als eerste stap om eens uit je comfortzone te komen. Het is niet de zoveelste hype van een paar doorgeschoten hippies, handige trainers, of vingervlugge crimineeltjes die al huggend je zakken rollen. Nee, hier zit een veel diepere boodschap achter. Benader elkaar eens met wat meer liefde en respect. Laat blijken dat die ander voor jou belangrijk is en dat je zonder schroom of vooroordelen die ander tot je toe wil laten. Zo belangrijk is dat, dat je hem wil omhelzen en even tegen je hart wilt drukken. Dat is hartverwarmend.

Alleen, niet ieder lijkt deze boodschap te snappen. De uitnodiging komt vaak niet over en misschien schamen sommigen zich er voor om zomaar een wildvreemde zo uitbundig te begroeten. Dit zit niet zo in onze aard. We doen dat alleen bij hele goede bekenden en dan nog pas als daar een aanleiding toe is. Hoe meer je dit oefent, hoe gelukkiger je wordt, want zowel het geven als het krijgen vervult je met een groot gevoel van voldoening en dankbaarheid. Naarmate je meer gevorderd bent in dit gebaar, zul je ook bemerken dat niet alle omhelzingen goed voelen, ofwel ook echt gemeend zijn. Dat zijn die gebaren, waarbij mensen elkaar niet aankijken, elkaar krampachtig even vasthouden en iets onverstaanbaars mompelen, om vervolgens zo snel mogelijk weer los te zijn en door te lopen. Dat voelt meer als een free kick en eigenlijk zou je die mensen even een kleine kick onder hun kont moeten geven, om ze wakker te schudden. De “aan mijn lijf geen polonaise” types, de in zichzelf opgesloten of wellicht heel egocentrische types, de met zichzelf ingenomen of misschien wel erg angstige types, de vooringenomen en zwaar op de hand zijnde types, de verbitterde, verzuurde, verstarde, verongelijkte types en andere kwetsbare mensen. Juist voor hen is die arm om de schouder een bevrijdend en uitnodigend gebaar.

Een truckje voor hen die moeite hebben met mensen die te dicht bij komen is het volgende. Als je vindt dat de ander te dicht bij komt, doe dan een kleine stap terug, en op het moment dat die ander weer een stap naar voren doet, doe jij dat ook. Doorgaans zie je dan dat die ander dan een stapje terug doet en ongemerkt doe jij dat ook. Daarna staat ieder weer lekker in zijn of haar comfortzone. Als dat nu niet lukt, dan ben je dicht genoeg bij elkaar voor een free hug en daarna lachen jullie gewoon beide om die vreemde dans die jullie hebben opgevoerd. Voor diegene die het echt vertikt om genegenheid naar de ander te laten blijken en voor hen die zich omdraaien of zogenaamd niets hebben gemerkt van een vriendelijk gebaar is er dan de free kick. Een strafschop voor spelbederf, een gele of rode kaart en voorlopig op de bank zitten en niet meedoen. Een goede alternatieve maatregel kan zijn, op de bank en toch meedoen, ofwel werken op de voedselbank. Daar wordt je mens van.

Maak er samen een mooi jaar van.
Gerard Libert